Reisverslagen, verslag snertrit 2025

🏍Afgelopen zondag was het weer zo ver: de Snertrit! En ja hoor, wie mocht er dit keer het verslag schrijven?

Ikke dus. Nog maar net lid, paar maanden geleden in het dorp komen wonen, en hup – meteen voor het blok. “Dan leer je iedereen kennen,” zeiden ze. Nou, dat is gelukt! Iedereen kent mij ondertussen als de vriendin van Jan, maar ik heb dus ook gewoon een eigen naam. (Echt waar!) Sinds kort woon ik hier, en mijn schoonvader is – hoe kan het ook anders – de voorzitter van de club.

Mari vroeg nog: “Zeg, zulde gij ok nie gewoon lid worden?” Waarop ik dacht: ach waarom ook niet, dan mag ik tenminste mee naar de feestavond. Dus bij dezen – officieel lid!

🎉 We verzamelden zondagochtend bij het clubhuis, met een goeie bak koffie om wakker te worden. Er stonden zo’n 23 man (en vrouw) klaar. De lucht was fris, de banden nog schoon – maar dat zou niet lang duren. Ik reed netjes achter de voorzitter aan (altijd handig, dan hoef je zelf niet te denken). Maar toen stuurde de navigatie ons een straat in met zo’n mooi rond wit bord met een rode rand: “AFGESLOTEN – WERKZAAMHEDEN.” De voorzitter keek even, krabde aan z’n helm en dacht bij z’n eige: “Ah joh, met de motor kunnen we daar wel door.”

Nou, dat hebben we geweten. ’t Werd een soort offroad editie van de snertrit. Als ik dat had geweten, had ik m’n noppenbanden erop gelegd en een crossbril opgedaan. Op een gegeven moment reden we zelfs over ’t fietspad. De fietsers keken ons aan alsof we net van Dakar terugkwamen. Na een kilometertje of vijftig kwamen we aan in Ospel. Tijd voor koffie en vlaai – dat hadden we verdiend! We liepen de ingang binnen… en stonden ineens midden op een spirituele markt. Kaarsjes, wierook, kristallen – alles! We draaiden meteen om, maar jawel hoor… dat bleek wél de goede ingang te zijn. Dus daar liepen we dan, met onze motorkleding tussen de tarotkaarten en de energiestenen door. Ik denk dat onze aura’s spontaan zijn opgeschoond.

✨ We kwamen uit bij het clubhuis van de plaatselijke beugelclub. Binnen zaten twee tafels vol bejaarden te kaarten, die keken alsof ze de jackpot zagen toen wij binnenstapten. Wij kozen een tafeltje bij ’t raam, waar een dame naar ons lachte en zei: “Wij staan op de spirituele markt, ik geef massages!” Nou, als ze Mari had gezien op z’n motor, had ze beter alvast haar handen kunnen opwarmen.

😜 We bestelden koffie met kersenvlaai. Rick wilde geen slagroom, maar kreeg wel een stuk dat twee keer zo groot was als de rest. Die serveerster dacht vast: ach, laat die jongen maor wat extra krijgen, die zit vol spirituele energie of zo.

Na de pauze weer op de brommers en verder. Nog meer omleidingen, nog meer zand. Het leek wel een trainingsdag voor de Paris-Dakar. Maar goed, alles is goed gegaan – geen man overboord. Ondertussen vloog bij Mari z’n navigatie eraf, die had er denk geen zin meer in, in die Dakar tour. Terug bij de Beuk stond de snert al te dampen. Met roggebrood, spek en een hoop sterke verhalen. De soep was dik, de magen vol, en het humeur uitstekend. ’t Weer zat mee, de banden zaten onder de blubber, en de dag kon niet meer stuk.

Dus ja, ik denk da ik mijn vuurdoop als nieuw lid wel gehaald heb. En als elke rit zo is – vol blubber, vlaai en flauwekul – dan blijf ik hier nog wel efkes! 💚

Laurie